فوتبال، تجارت است نه ورزش
37 بازدید
تاریخ ارائه : 4/2/2014 3:05:00 AM
موضوع: جامعه شناسی

ورزش عبارت است از نوعی حرکات فیزیکی که موجب سلامتی انسان می شود. طبیعی است که اگر ورزش برای تندرستی باشد، باید متناسب با سن، جنس، شغل و سایر خصوصیات آحاد مردم، تعریف شود. مثلاً ورزش یک فرد جوان با ورزش یک آدم سالخورده فرق دارد، و همین طور ورزش یک خانم باردار با یک طلبه یا یک کودک متفاوت است؛ بنابراین نمی توان نوعی خاصی از ورزش را برای عموم جامعه تجویز کنیم.

فوتبال حرفه ای امروز که اخبار و حوادث ریز و درشت آن، فکر و ذهن خیلی ها را درگیر کرده، تجارت است نه ورزش. فوتبالیست ها به عنوان یک کالا در ازای پول، بازی می کنند و حال و آینده شان را می فروشند و معمولاً پس از سی یا سی و پنج سالگی، فوتبال را کنار می گذارند. فوتبال برای تماشاگران یا بینندگانی که بر روی صندلی نشسته اند یا در خانه شان دراز کشیده اند هم استفاده ورزشی ندارد و موجب تندرستی آنها نمی شود. پس فوتبال حرفه ای کجایش ورزش است؟ فوتبال امروزی بخشی از نظام سرمایه داری است و دارای ساختار سیاسی، فرهنگی و اقتصادی خاص خود است. ساختار فوتبال امروزی از طریق ایجاد حب و بغض و میل و نفرت کاذب بین جوانان و مردم و ملت ها و از طریق نظام دادن به لهو و لعب، موجب می شود عده ای به سود و قدرت و شهرت برسند و چرخ تجارت عده ای تاجر یا دلال رسمی و غیررسمی بچرخد و عده ای هم سرگرم شوند و عده ای دلسوز هم خیال کنند که به دنیا و آخرت جامعه خدمت می کنند! علاوه بر اینکه فوتبال، اثرات منفی یا بازدارنده فرهنگی نیز دارد؛ مثل بی هویت شدن برخی از دوستداران آن یا الگوسازی های غیرفرهنگی، غفلت زایی و ... .

من فکر می کنم اخذ فوتبال حرفه ای از تمدن غرب، از سر اضطرار بوده و باید چنین باشد؛ یعنی انقلاب اسلامی ناچار است در دوره گذار، از بین فرآورده های تمدن غرب، دست به گزینش بزند و مثل فوتبال حرفه ای (که می توان بخشی از مفاسدش را سانسور کرد) را گزینش کند و در کوتاه مدت و میان مدت هم از آن استفاده کند و جامعه را از فرآورده های بدتر غرب دور نماید، اما در درازمدت نمی توان به آن دل بست؛ چون هم چنانکه با بانک و بورس و ... نمی توان زمینه ساز عصر ظهور شد، با مثل فوتبال (به عنوان یک وهم یا لهو منضبط) هم نمی شود. متأسفانه برای برخی، انگار تا کشف غطاء نشود، یعنی به برزخ نروند، متوجه نمی شوند که در بسیاری از امور این چنینی، دچار وهم و خرافه بودند و هیچکدام از آنها منشأ تکامل حقیقی تاریخ بشر نبوده و لذا دستشان را نمی گیرد. لازم است تحول علمی و فرهنگی انقلاب اسلامی باید به سمتی برود که جامعه اسلامی و صدا و سیما و دیگران، آرمان های تمدنی نظام را درک کنند و آماده کاستن از جایگاه فوتبال حرفه ای و بالابردن جایگاه امور مفید دیگر شوند. باید طرح نو ورزشی درانداخته شود. اصلاً چرا نباید این بحث را به کرسی های نظریه پردازی سپرد و اندیشمندان متعهد ورزش، پا پیش بگذارند؟